عبیدالله بن زیاد

عُبَیْدُاللَّه بن زِیاد (معروف به ابن مرجانه)، حاکم سفاک بصره بود که پس از اطلاع یزید از قیام مردم کوفه، حکومت کوفه نیز به او واگذار شد. او با چهره‌ای پوشیده وارد کوفه شد تا مردم گمان کنند امام حسین (ع) است. پس از ورود، با ایجاد رعب و وحشت، دستگیری گسترده شیعیان و تطمیع روسای قبایل، ورق را در کوفه برگرداند و مسلم بن عقیل و هانی بن عروه را به طرز فجیعی به شهادت رساند. پس از حرکت امام به سوی کوفه، ابن زیاد حر بن یزید را برای محاصره امام فرستاد و سپس با تهدید و تطمیع، لشکری ۳۰ هزار نفری به فرماندهی عمر بن سعد به کربلا گسیل داشت و دستور صریح بستن آب و کشتن امام را صادر کرد. پس از عاشورا، او در کاخ خود به سر بریده امام جسارت کرد و اسرای اهل بیت را مورد تحقیر قرار داد. ابن زیاد سرانجام ۶ سال بعد، در جنگ با ابراهیم بن مالک اشتر در ساحل رود خازر کشته شد و سر نحسش نزد مختار و امام سجاد (ع) فرستاده شد.