سنان بن انس

سِنان بن اَنَس نَخَعی، یکی از خشن‌ترین و دیوانه‌ترین جنایتکاران لشکر کوفه بود. او فردی بود که حتی عمر بن سعد نیز او را به دیوانگی و قساوت می‌شناخت. در عصر عاشورا، هنگامی که امام حسین (ع) بر اثر جراحات فراوان در گودال قتلگاه افتاده بود، لشکریان کوفه از نزدیک شدن به امام می‌ترسیدند. سنان بن انس با قساوت تمام پیش رفت و نیزه‌ای بلند بر سینه (یا پشت) مبارک امام فرو کرد. بسیاری از مورخان معتقدند پس از آنکه خولی از بریدن سر امام لرزید، این سنان بن انس بود که سر مطهر سیدالشهدا (ع) را از تن جدا کرد. او با افتخار سر امام را به چادر عمر سعد برد و برای دریافت جایزه اشعاری خواند که نشان‌دهنده کفر و جهل عمیق او بود. عمر سعد با شنیدن اشعار او که امام حسین را «بهترین مردم از نظر پدر و مادر» خوانده بود، عصبانی شد و گفت: «اگر می‌دانی بهترین مردم است، پس چرا او را کشتی؟» سنان در نهایت پس از قیام مختار، دستگیر شد و به بدترین شکل ممکن به مجازات اعمالش رسید.