شبیب بن عبدالله

شَبیب بن عبدالله نهشلی (یا شبیب بن حارث)، از دلاوران نامدار و شیعیان مخلص کوفه بود. او از کسانی بود که قلبش با محبت اهل بیت گره خورده بود و هنگامی که از حضور امام حسین (ع) در کربلا مطلع شد، خود را به کاروان ایشان رساند. در صبح عاشورا، هنگامی که سپاه سی‌هزار نفری عمر سعد با فرمان او، بارانی از تیر را به سوی خیمه‌های اندک یاران امام حسین (ع) پرتاب کردند، شبیب یکی از کسانی بود که بی‌درنگ شمشیر از نیام برکشید. او به جای پناه گرفتن در برابر این هجوم وحشیانه، دوشادوش دیگر دلاوران همچون حبیب و زهیر، سینه خود را سپر کرد و به قلب دشمن زد تا از حریم اهل بیت دفاع کند. شبیب در این حمله دسته‌جمعی (حمله اولی) که نبردی بسیار سهمگین و نابرابر بود، شجاعانه جنگید. او با وجود برتری عددی دشمن، با مهارت جنگی خود شماری از آنان را به خاک افکند. سرانجام پس از دریافت جراحات فراوان در این حمله اولیه، این دلاور کوفی به زمین افتاد و به فیض عظیم شهادت نائل شد تا نامش در زمره شهدای اولیه عاشورا ثبت گردد.