قیس بن مسهر صیداوی

قیس بن مسهر صیداوی، از اشراف و دلاوران شجاع و باوفای کوفه بود. او نقش بسیار کلیدی در انتقال پیام‌ها میان امام حسین (ع) و شیعیان کوفه داشت. قیس به همراه عبدالرحمان بن عبدالله، آخرین نامه‌های دعوت کوفیان را به مکه نزد امام برد. هنگامی که امام، مسلم بن عقیل را به کوفه فرستاد، قیس راهنمای او در این مسیر خطرناک بود. پس از حرکت امام حسین (ع) از مکه به سوی کوفه، امام در منزلگاه حاجر، نامه‌ای برای مسلم و شیعیان کوفه نوشت و آن را به قیس سپرد. قیس با سرعت و شجاعت تمام به سوی کوفه تاخت، اما در منطقه قادسیه توسط حصین بن نمیر دستگیر شد. قیس که می‌دانست اگر نامه به دست دشمن بیفتد، اسامی شیعیان لو می‌رود، بلافاصله و با هوشیاری تمام، نامه امام را پاره پاره کرد یا بلعید. او را دست‌بسته نزد عبیدالله بن زیاد بردند. ابن زیاد با خشم پرسید: «چرا نامه را پاره کردی؟» قیس با صلابت پاسخ داد: «برای اینکه تو ندانی در آن چه نوشته شده بود». ابن زیاد که از دست‌یابی به اطلاعات ناامید شده بود، گفت: «باید بالای منبر بروی و حسین و پدرش را لعن کنی، وگرنه تو را قطعه قطعه می‌کنم». قیس این فرصت را غنیمت شمرد، بر فراز منبر مسجد کوفه رفت و پس از حمد و ثنای الهی، با صدای بلند فریاد زد: «ای مردم کوفه! حسین بن علی، بهترین خلق خدا و پسر فاطمه دختر رسول خداست. من فرستاده او به سوی شما هستم؛ پس او را یاری کنید. لعنت خدا بر عبیدالله بن زیاد و پدرش باد!». ابن زیاد که از این سخنان شجاعانه و افشاگرانه به شدت خشمگین شده بود، دستور داد قیس را از بالای بام دارالاماره به پایین پرتاب کنند. پیکر پاک این سفیر شجاع در هم شکست و به شهادت رسید. هنگامی که خبر شهادت او در مسیر به امام حسین (ع) رسید، امام به شدت گریست و فرمود: «خداوندا، برای ما و شیعیانمان جایگاهی کریمانه قرار ده».