ابراهیم بن مسلم

اِبراهیم بن مُسْلِم، یکی از دو فرزند خردسال مسلم بن عقیل (سفیر امام حسین) بود که به «طفلان مسلم» شهرت دارند. او در کاروان کربلا حضور داشت و داغ شهادت پدرش را پیش از عاشورا چشیده بود. پس از واقعه عاشورا، ابراهیم و برادر کوچک‌ترش محمد، در میان غارت خیمه‌ها گم شدند و سپس به دست نیروهای ابن زیاد اسیر گشته و زندانی شدند. آن‌ها حدود یک سال در زندانی تاریک در کوفه به سر بردند. سرانجام با کمک زندانبان پیر که از شیعیان بود، فرار کردند، اما شبانه در خانه زنی که دامادش (حارث) از سرسپردگان ابن زیاد بود، پناه گرفتند. حارث نیمه‌شب متوجه حضور آن‌ها شد و برای دریافت جایزه، آن‌ها را به طرز وحشیانه‌ای دستگیر کرد. او این دو کودک یتیم را به کنار رود فرات برد. ابراهیم و برادرش با گریه التماس کردند که آن‌ها را نفروشد یا به عنوان برده ندهد، اما حارث سنگدل، سر هر دو کودک مظلوم را از تن جدا کرد و پیکرشان را در رود فرات انداخت.