حجاج بن بدر

حَجّاج بن بَدْر سَعْدی، از شیعیان نامدار بصره بود که ارادت فراوانی به امام حسین (ع) داشت. هنگامی که امام از مکه نامه‌ای برای بزرگان بصره نوشت، گروهی از شیعیان بصره پاسخ مثبت خود را توسط حجاج بن بدر برای امام ارسال کردند. حجاج با پذیرش خطرات این ماموریت خطیر در شرایطی که عبیدالله بن زیاد به شدت راه‌ها را کنترل می‌کرد، مسیر طولانی بصره تا مکه (و سپس کربلا) را با سرعت طی کرد تا نامه یاری و حمایت شیعیان بصره را به دست امام برساند. هنگامی که حجاج نامه را به امام تقدیم کرد، تصمیم گرفت که دیگر به بصره بازنگردد. او که سعادت را در همراهی با سیدالشهدا (ع) یافته بود، به امام عرض کرد که قصد دارد در رکاب ایشان بماند و جان خود را فدا کند. در روز عاشورا، حجاج بن بدر به عنوان یکی از جنگجویان شجاع امام حسین (ع)، با شمشیر آخته به میدان رفت. او که پیش از این به عنوان قاصدی امین شناخته می‌شد، در میدان نبرد نیز وفاداری خود را با نبردی دلاورانه به اثبات رساند. پس از مبارزه‌ای سخت در برابر لشکریان کفر، این نامه رسان باوفا در راه دفاع از حقیقت به شهادت رسید و نامش در زمره شهدای بزرگ کربلا ثبت شد.