بجدل بن سلیم

بَجْدَل بن سُلَیْم کَلْبی، نماد پستی و طمع در واقعه عاشوراست. او یکی از سربازان سپاه عمر سعد بود که برای غارت پیکر شهدا به گودال قتلگاه رفت. هنگامی که پیکر مطهر امام حسین (ع) غرق به خون بر زمین افتاده بود و هر کس چیزی از لباس و سلاح ایشان را می‌ربود، بجدل بن سلیم متوجه انگشتری در دست امام شد. خون‌ها خشک شده بود و انگشتر به راحتی از انگشت خارج نمی‌شد. این دژخیم بی‌رحم، به جای آنکه از این کار منصرف شود، با شمشیر (یا خنجر) خود انگشت مبارک سیدالشهدا (ع) را برید تا انگشتر را به سرقت ببرد. این جنایت شنیع، خشم مختار ثقفی را در پی داشت. پس از قیام مختار، هنگامی که بجدل دستگیر شد، مختار دستور داد تا دستان و پاهای او را قطع کنند و او را در همان حال رها ساختند تا در خون خود غلتید و با زجر به هلاکت رسید.