اسلم بن عمرو

اسلم بن عمرو (در برخی منابع واضح ترکی یا اسلم ترکی)، غلامی ترک‌زبان بود که امام حسین (ع) او را پس از وفات برادرش امام حسن (ع) خریداری کرد و به فرزندش امام سجاد (ع) بخشید. اسلم علاوه بر خدمتگزاری، کاتب و نویسنده امام نیز بود و به زبان عربی و ترکی تسلط داشت. او از مدینه تا کربلا در کنار کاروان حسینی حضور داشت و یکی از یاران باوفا و صمیمی اهل بیت به شمار می‌رفت. در روز عاشورا، هنگامی که نوبت جان‌فشانی یاران رسید، اسلم از امام حسین (ع) اجازه میدان گرفت. او با وجود اینکه یک غلام بود، با شجاعتی بی‌نظیر وارد میدان شد و رجزخوانی دلاورانه‌ای کرد: «دریا از ضربت شمشیرم به جوش می‌آید و آسمان از پرتاب تیرم پر از خون می‌شود». اسلم با مهارت فراوان جنگید و گروه زیادی از دشمنان را به خاک انداخت تا آنکه بر اثر ضربات متعدد، به شدت مجروح شد و بر زمین افتاد. در حالی که هنوز رمقی در بدن داشت، امام حسین (ع) با سرعت خود را به بالین او رساند. امام بر بالین این غلام ترک نشست، سر او را در آغوش گرفت و همانند رفتاری که با فرزندش علی اکبر داشت، صورت مبارک خود را بر صورت خون‌آلود اسلم نهاد. اسلم که در حال جان دادن بود، چشمانش را باز کرد، لبخندی زد و با افتخار گفت: «چه کسی مثل من است که پسر رسول خدا گونه‌اش را بر گونه‌ام نهاده است؟» پس از بیان این جمله، روح پاک اسلم به آسمان پر کشید. رفتار عاشقانه امام با این غلام ترک‌زبان، و مقایسه آن با رفتارش با فرزندش علی اکبر، یکی از زیباترین جلوه‌های برابری انسان‌ها و نفی نژادپرستی در مکتب عاشورا را به تصویر کشید.