عمرو بن قرظه

عَمْرو بن قَرَظَة انصاری، از شیعیان مخلص و فداکار در کوفه بود. پدرش از صحابه پیامبر (ص) و یاران امیرالمومنین علی (ع) بود. عمرو پیش از شروع جنگ، از کوفه به کاروان امام حسین (ع) پیوست تا در رکاب ایشان باشد. در روز عاشورا، عمرو از امام اجازه گرفت و وارد میدان نبرد شد. او که در استفاده از شمشیر مهارت داشت، رجزی حماسی خواند و به قلب سپاه عمر سعد حمله کرد. پس از مبارزه‌ای طولانی، به سوی امام بازگشت. یکی از زیباترین جلوه‌های وفاداری عمرو، زمانی بود که دشمن امام حسین (ع) را هدف تیرهای خود قرار داد. عمرو بی‌درنگ خود را در برابر امام قرار داد و با صورت و سینه خود، تیرها را به جان خرید تا مبادا تیری به بدن مطهر سیدالشهدا اصابت کند. او در حالی که بدنش پر از تیر شده بود و از شدت جراحات بر زمین می‌افتاد، رو به امام حسین (ع) کرد و با صدایی ضعیف پرسید: «ای پسر پیامبر! آیا به عهد خود وفا کردم؟» امام در پاسخ فرمودند: «آری، تو پیش از من در بهشت خواهی بود. سلام مرا به رسول خدا برسان». عمرو بن قرظه با شنیدن این بشارت بزرگ، با لبخندی بر لب به شهادت رسید و نام خود را به عنوان سپر ولایت جاودانه کرد.