عبدالله بن وال

عَبْدُاللَّه بن وال تَمیمی، از عابدان، زاهدان و دلاوران سرشناس کوفه بود. او نیز که قلبش از داغ یاری نکردن امام حسین (ع) در سوز و گداز بود، به هسته مرکزی قیام توابین پیوست. در نبرد حماسی «عین الورده» که سپاه کوچک توابین در برابر لشکر بی‌شمار عبیدالله بن زیاد قرار گرفت، عبدالله بن وال یکی از فرماندهان اصلی بود. پس از شهادت سلیمان بن صرد و مسیب بن نجبه، پرچم فرماندهی به او رسید. عبدالله با در دست گرفتن پرچم، یارانش را به استقامت فراخواند و گفت: «ای مردم! هر کس خواهان آخرت است، به سوی من بیاید.» او با شمشیر آخته به قلب سپاه کفر زد. عبدالله بن وال آن‌قدر شجاعانه جنگید که سپاهیان شام از هر طرف او را محاصره کردند و سرانجام با ضربات نیزه و شمشیر به فیض عظیم شهادت نائل آمد و روحش به شهدای کربلا پیوست.