عبدالله بن عباس

عَبْدُاللَّه بن عَبّاس، پسرعموی پیامبر اکرم (ص) و امیرالمومنین (ع)، یکی از بزرگترین دانشمندان، مفسران و سیاستمداران بنی‌هاشم بود. هنگامی که امام حسین (ع) در مکه قصد عزیمت به کوفه را داشتند، ابن عباس که از بی‌وفایی مردم کوفه در زمان امام علی (ع) و امام حسن (ع) آگاه بود، به شدت نگران شد. او چندین بار به دیدار امام رفت و با اصرار از ایشان خواست که به کوفه نروند و به جای آن به یمن سفر کنند که پایگاه شیعیان بود. امام حسین (ع) به او فرمودند: «ای پسرعمو! می‌دانم تو از سر دلسوزی و مهربانی سخن می‌گویی، اما من تصمیم خود را گرفته‌ام.» ابن عباس وقتی دید نمی‌تواند امام را منصرف کند، گفت: «پس دست‌کم زنان و کودکان را با خود نبر.» ابن عباس که به دلیل نابینایی نتوانسته بود در کاروان حضور یابد، در مکه ماند. هنگامی که خبر شهادت امام حسین (ع) به مکه رسید، ابن عباس به شدت گریست و تا پایان عمر در سوگ سیدالشهدا عزادار بود.