عثمان بن علی

عثمان بن علی بن ابی‌طالب، یکی از چهار فرزند شجاع حضرت ام‌البنین (س) است. امیرالمومنین علی (ع) نام او را به یاد صحابی بزرگوار پیامبر، عثمان بن مظعون، انتخاب کرده بود. او جوانی ۲۱ ساله، خوش‌سیما و دلاور بود که شجاعت را از پدرش حیدر کرار به ارث برده بود. در روز عاشورا، هنگامی که یاران امام حسین (ع) یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند، نوبت به بنی‌هاشم رسید. حضرت عباس (ع) که فرماندهی بنی‌هاشم را بر عهده داشت، رو به برادرانش (عبدالله، عثمان و جعفر) کرد و فرمود: «ای برادران من، شما فرزندی ندارید؛ پیش از من به میدان بروید و بجنگید تا من فداکاری و کشته شدن شما را در راه خدا و برادرمان ببینم». عثمان پس از برادرش عبدالله، با شجاعت تمام وارد میدان شد. او در میدان رجزی حماسی می‌خواند و خود را فرزند علی (ع) معرفی می‌کرد. عثمان با وجود سن کم، با مهارتی حیدری شمشیر می‌زد و گروهی از سپاهیان کوفه را به هلاکت رساند. خولی بن یزید اصبحی که از دور نظاره‌گر دلاوری او بود، ناجوانمردانه تیری به سوی او پرتاب کرد. تیر به پهلوی عثمان اصابت کرد و او را از اسب به زمین انداخت. در همین حال، مردی از قبیله بنی‌دارم پیش آمد و سر این جوان دلاور علوی را از تن جدا کرد. شهادت عثمان و برادرانش پیش از حضرت عباس (ع)، نشان‌دهنده بصیرت و ولایت‌پذیری بی‌نظیر فرزندان ام‌البنین (س) است که جان خود را سپر بلای سیدالشهدا (ع) کردند.