امیة بن سعد

اُمَیَّة بن سَعْد طائی، از شیعیان مخلص و نامدار کوفه و از قبیله سرشناس طَی بود. او به دلیل شجاعت و مهارتش در جنگاوری در میان مردم کوفه شناخته شده بود و همواره محب و وفادار به امیرالمومنین علی (ع) بود. با شنیدن خبر حضور امام حسین (ع) در کربلا، امیه نتوانست در کوفه آرام بنشیند. با وجود مراقبت‌های شدید نیروهای ابن زیاد، او توانست شبانه از کوفه خارج شده و در شب هشتم محرم خود را به اردوگاه امام حسین (ع) برساند. در صبح عاشورا، هنگامی که عمر سعد فرمان تیراندازی داد و حمله سراسری (حمله اولی) آغاز شد، امیه بن سعد شمشیر کشید و مردانه به قلب دشمن حمله کرد. او که شجاعتی مثال‌زدنی داشت، در برابر سیل دشمن ایستاد و پس از نبردی سخت، در همان حمله نخستین به فوز عظیم شهادت نائل شد.