عبیدالله بن عباس

عُبَیْدالله بن عَبّاس، فرزند حضرت عباس بن علی (ع) و لُبابَة بنت عُبَیْدالله بن عَبّاس بود. او در زمان واقعه عاشورا کودکی خردسال بود که در خیمه‌های اهل بیت حضور داشت. هنگامی که حضرت عباس (ع) برای آوردن آب به سوی فرات رفت، عبیدالله و دیگر کودکان تشنه‌لب در خیمه‌ها چشم به راه بازگشت عمو و پدرشان بودند. اما با شنیدن فریاد «الآن انکسر ظهری» از سوی امام حسین (ع)، امید خیمه‌ها به یأس تبدیل شد. عبیدالله در خردسالی، درد یتیمی و شهادت شجاعانه‌ترین سردار کربلا را با چشمان خود دید. پس از غارت خیمه‌ها، او نیز همراه با کاروان اسرا به کوفه و شام برده شد. عبیدالله پس از بازگشت به مدینه، رشد کرد و به جوانی عالم و فاضل تبدیل شد. او با دختر امام سجاد (ع) ازدواج کرد و نسل حضرت عباس (ع) منحصراً از طریق عبیدالله ادامه یافت. علما و بزرگان بسیاری از نسل او به وجود آمدند.