شوذب بن عبدالله

شوذب بن عبدالله هَمْدانی شاکری، از مردان برجسته و شجاع شیعه در کوفه بود. او از کسانی بود که محضر امیرالمومنین علی (ع) را درک کرده و احادیث زیادی از ایشان شنیده بود. او همچنین از هم‌پیمانان و یاران نزدیک «عابس بن ابی شبیب» به شمار می‌رفت. هنگامی که کاروان امام حسین (ع) در کربلا محاصره شد، شوذب به همراه عابس از کوفه خارج شد و خود را به امام رساند. در روز عاشورا، پیش از آنکه عابس به میدان برود، رو به شوذب کرد و پرسید: «ای شوذب، در دل چه داری و چه می‌خواهی بکنی؟» شوذب با یقینی سرشار از ایمان پاسخ داد: «چه کار می‌کنم؟ در کنار تو، از پسر دختر پیامبر دفاع می‌کنم و می‌جنگم تا کشته شوم». عابس که از این وفاداری بسیار خوشحال شده بود، به او گفت: «من از تو جز این انتظاری نداشتم. پس پیش از من به میدان برو تا پاداش تو را از خدا بخواهم». شوذب ابتدا نزد امام حسین (ع) رفت، سلام کرد و با ایشان وداع نمود. سپس با شجاعتی بی‌نظیر وارد میدان شد و به سپاه انبوه کوفه حمله کرد. او با وجود نابرابری در تعداد، جنگی نمایان کرد و چندین نفر از دشمنان را به هلاکت رساند. سرانجام پس از نبردی دلاورانه، او نیز در حلقه محاصره دشمن گرفتار شد و با ضربات شمشیر و نیزه به مقام رفیع شهادت نائل آمد. وفاداری او به ولایت و همراهی‌اش با عابس تا آخرین نفس، نام او را در زمره پاک‌ترین شهدای کربلا ثبت کرد.