قاسم بن حبیب

قاسم بن حبیب اَزْدی، از شیعیان کوفه بود. او در روزگاری که خفقان و رعب بر کوفه حاکم بود، مجبور شد به همراه لشکر عمر سعد از کوفه خارج شود. بسیاری از کوفیان با این بهانه که چاره‌ای ندارند، در صف باطل ماندند، اما قاسم بن حبیب به دنبال فرصتی برای فرار بود. هنگامی که لشکر عمر سعد به کربلا رسید و در برابر امام حسین (ع) صف‌آرایی کرد، قاسم از تاریکی شب استفاده کرد و مخفیانه از اردوگاه کوفیان خارج شد و خود را به خیمه‌های امام حسین (ع) رساند. او با این کار، بصیرت و شجاعت خود را به اثبات رساند. در روز عاشورا، قاسم بن حبیب که از تاریکی باطل به نور حق پناه برده بود، با انگیزه‌ای مضاعف وارد میدان نبرد شد. او شمشیرزنی دلاور بود که با آگاهی کامل، مسیر شهادت را انتخاب کرده بود. قاسم در حمله نخستین سپاه عمر سعد که با پرتاب انبوه تیرها همراه بود، دلاورانه از حریم اهل بیت دفاع کرد. او در این نبرد نابرابر، با شجاعت تمام جنگید. سرانجام، پس از دریافت جراحات فراوان، این جوان بصیر که راه بهشت را از میان لشکریان دوزخ پیدا کرده بود، در رکاب سیدالشهدا (ع) به شهادت رسید.