بریر بن خضیر

بریر بن خضیر مِشْرَعی هَمْدانی، از اشراف، زاهدان و بزرگان کوفه بود که در مسجد جامع کوفه به تدریس و تفسیر قرآن می‌پرداخت. به دلیل تسلط بی‌نظیرش بر قرآن و تلاوت زیبایش، در میان مردم به «سید القراء» (سرور قاریان) مشهور بود. او از شیعیان مخلص و از یاران وفادار امیرالمومنین علی (ع) محسوب می‌شد. با شنیدن خبر حرکت امام حسین (ع) به سوی مکه، بریر از کوفه خارج شد و خود را به کاروان امام رساند و تا کربلا ایشان را همراهی کرد. او در تمام مسیر و در روزهای سخت محاصره، یکی از پشتیبانان محکم و سخنوران قهار کاروان بود که با استدلال‌های قرآنی، سعی در بیدار کردن وجدان خفته سپاه کوفه داشت. در شب عاشورا، روحیه بریر به قدری بالا و سرشار از یقین بود که بر خلاف همیشه که مردی جدی و باوقار بود، با عبدالرحمان بن عبدربه شوخی و مزاح می‌کرد. وقتی عبدالرحمان با تعجب به او گفت که اکنون زمان شوخی نیست، بریر با لبخندی پاسخ داد: «قوم من می‌دانند که من نه در جوانی و نه در پیری اهل باطل و شوخی نبوده‌ام، اما به خدا سوگند من از آنچه فردا به آن می‌رسیم چنان خوشحالم که سر از پا نمی‌شناسم. میان ما و بهشت فاصله‌ای نیست جز اینکه این قوم با شمشیرهایشان بر ما بتازند، و من چقدر دوست دارم که آن زمان زودتر فرا رسد». در روز عاشورا، بریر پس از حر بن یزید به میدان رفت و با شجاعتی کم‌نظیر جنگید. او در حین نبرد، سپاه کوفه را به خاطر بستن آب بر روی اهل بیت پیامبر به شدت سرزنش می‌کرد. یکی از فرماندهان دشمن به نام رضی بن منقذ با او درگیر شد و بریر او را بر زمین کوبید و روی سینه‌اش نشست. رضی که خود را در آستانه مرگ دید، از یارانش کمک خواست. در این هنگام کعب بن جابر از پشت سر به بریر حمله کرد و با نیزه ضربه‌ای به پشت او زد. بریر بر زمین افتاد و با شمشیر کعب به شهادت رسید. شهادت این قاری بزرگ و معلم قرآن، داغ سنگینی بر دل یاران امام گذاشت و نام او را به عنوان یکی از عارف‌ترین شهدای کربلا جاودانه ساخت.