صفیه بنت حسین

صَفیَّه بنت الحُسَیْن، دختر دیگری از سیدالشهدا (ع) است که در برخی مقاتل از او به عنوان یکی از کودکانی که در کربلا حضور داشته، یاد شده است. او نیز در کنار دیگر کودکان کاروان، شاهد بسته شدن آب بر روی خیمه‌ها و شهادت پی‌درپی یاران و نزدیکانش بود. اوج مصیبت برای این کودک معصوم زمانی رقم خورد که شمر دستور حمله به خیمه‌ها را داد. گوشواره‌های دختران خردسال با بی‌رحمی از گوش‌هایشان کشیده شد و لباس‌هایشان به یغما رفت. صفیه در آن هیاهو به همراه دیگر زنان به بیابان پناه برد و شب شام غریبان را با ترس و وحشت در تاریکی بیابان سپری کرد. او سپس به عنوان اسیر جنگی به دست لشکریان بی‌رحمی چون زحر بن قیس و خولی افتاد و مسیر سخت کربلا تا کوفه و کوفه تا شام را در اسارت طی کرد.