رقیه بنت الحسین

رُقَیَّه بنت الحسین (ع)، دختر خردسال و دردانه سیدالشهدا بود که در زمان واقعه عاشورا تنها سه یا چهار سال داشت. او محبتی عمیق و وابستگی شدیدی به پدر بزرگوارش داشت. پس از عاشورا، این کودک خردسال همراه با دیگر کاروانیان به اسارت درآمد. او در مسیر طولانی کوفه و شام، رنج‌های فراوانی از جمله تشنگی، خستگی، تازیانه‌های دشمن و دیدن سرهای بریده بر نیزه را تحمل کرد. در خرابه شام، رقیه که به شدت دلتنگ پدر بود، شبانه با گریه از خواب بیدار شد و بهانه‌ی پدر را گرفت. گریه‌های سوزناک او خواب را از چشمان اسرا و حتی نگهبانان شامی ربود. یزید دستور داد سر بریده امام حسین (ع) را برای او ببرند. وقتی رقیه سر خونین پدر را در آغوش گرفت، با او درددل کرد و گفت: «پدر جان! چه کسی مرا در این کودکی یتیم کرد؟» او آن‌قدر گریست تا در آغوش سر پدر، مظلومانه جان سپرد و به نماد ابدی مظلومیت عاشورا تبدیل شد.