حکیم بن طفیل

حَکیم بن طُفَیْل طائی، از فرماندهان و جنگجویان قسی‌القلب لشکر عمر بن سعد بود. او کینه عجیبی نسبت به بنی‌هاشم داشت. در روز عاشورا، هنگامی که حضرت ابوالفضل العباس (ع) برای آوردن آب به شریعه فرات رفته بود و در مسیر بازگشت مورد هجوم ده‌ها نفر قرار گرفت، حکیم بن طفیل در پشت درخت خرمایی کمین کرد. پس از آنکه دست راست حضرت عباس قطع شد، حکیم بن طفیل ضربتی سنگین وارد کرد و دست چپ علمدار کربلا را نیز قطع نمود. جنایت او به همینجا ختم نشد؛ پس از شهادت حضرت عباس (ع)، او با بی‌شرمی تمام، سلاح و لباس‌های ایشان را غارت کرد. او همچنین از کسانی بود که به سوی امام حسین (ع) تیراندازی کرد. حکیم بن طفیل پس از قیام مختار ثقفی دستگیر شد. خانواده‌اش نزد عدی بن حاتم طائی رفتند تا شفاعت او را کند، اما نیروهای مختار پیش از رسیدن نامه شفاعت، او را به دلیل جنایات وحشتناکش تیرباران کرده و به هلاکت رساندند.