حضرت ام‌البنین

فاطمه بنت حزام، معروف به اُمُّ البَنین، همسر باوفای امیرالمومنین علی (ع) و مادر چهار دلاور کربلا: حضرت عباس، عبدالله، عثمان و جعفر است. او زنی بسیار باایمان، شجاع و از خاندانی اصیل بود. هنگامی که کاروان امام حسین (ع) از مدینه خارج شد، ام‌البنین به دلیل کهولت سن در مدینه ماند، اما چهار فرزندش را به همراه امام فرستاد و به آن‌ها سفارش کرد که هرگز امام حسین (ع) را تنها نگذارند. پس از واقعه عاشورا، هنگامی که بشیر خبر شهادت شهدای کربلا را به مدینه آورد، ام‌البنین پیش از آنکه از فرزندان خود بپرسد، پرسید: «از حسین چه خبر آوردی؟ فرزندانم فدای حسین!». وقتی بشیر خبر شهادت چهار فرزندش را داد، او با صبر و استقامتی بی‌نظیر گفت: «رگ قلبم را پاره کردی، همه فرزندانم فدای اباعبدالله». ام‌البنین هر روز به قبرستان بقیع می‌رفت و چهار صورت قبر برای فرزندانش می‌کشید و چنان مرثیه‌های جانسوزی می‌خواند که حتی مروان بن حکم (دشمن سرسخت اهل بیت) با شنیدن صدای او می‌گریست. او با این گریه‌ها و مرثیه‌ها، پیام عاشورا را در مدینه زنده نگه داشت و دستگاه حکومت را رسوا کرد.