سالم

سالم، غلام باوفا و مخلص امیرالمومنین علی (ع) بود. او سال‌ها در خانه وحی خدمت کرده بود و از نزدیک شاهد سیره و اخلاق پیامبرگونه علی (ع) بود. پس از شهادت امیرالمومنین (ع)، او ملازم فرزندان ایشان شد و عشق به ولایت را در دل خود پرورش داد. هنگامی که کاروان امام حسین (ع) عازم کربلا شد، سالم نیز بدون ذره‌ای تردید به همراه کاروان به راه افتاد. او که عمر خود را در خدمت به این خاندان سپری کرده بود، نمی‌توانست ببیند که فرزند اربابش در میان انبوه دشمنان تنها مانده است. در روز عاشورا، سالم با وجود اینکه یک غلام بود، اما روحیه‌ای آزادمنش و شجاع داشت. او پس از کسب اجازه از امام، با صلابت وارد میدان نبرد شد و رجزخوانی کرد تا نشان دهد ارزش انسان‌ها به تقوا و وفاداری است، نه جایگاه اجتماعی. سالم در میدان نبرد با مهارت شمشیر می‌زد و با هر ضربه، عشق خود را به علی (ع) و حسین (ع) ثابت می‌کرد. او در حمله نخستین دشمن که باران تیرها باریدن گرفت، دلاورانه جنگید. پس از مبارزه‌ای طولانی، این غلام باوفا که در مکتب علی (ع) آزادگی آموخته بود، هدف ضربات کینه‌توزانه دشمن قرار گرفت و پیکر پاکش بر خاک تفتیده کربلا افتاد تا نامش برای همیشه جاودانه شود.