رشید هجری

رُشَیْد هَجَری، از یاران خاص، رازدار و بسیار مقرب امیرالمومنین علی (ع) بود. امام علی (ع) علم «منایا و بلایا» (آگاهی از سرنوشت‌ها) را به او آموخته بود و جایگاه او در کوفه مانند جایگاه میثم تمار بود. هنگامی که عبیدالله بن زیاد برای سرکوب قیام مسلم بن عقیل و ایجاد رعب و وحشت وارد کوفه شد، تصمیم گرفت چهره‌های برجسته شیعه را از میان بردارد. او رشید هجری را دستگیر کرد و از او خواست که از علی (ع) برائت بجوید. رشید با شجاعت تمام مخالفت کرد. ابن زیاد دستور داد دست‌ها و پاهای او را قطع کنند. رشید با همان بدن خون‌آلود، در بازار کوفه فضایل امیرالمومنین (ع) را برای مردم فریاد می‌زد. وقتی خبر به ابن زیاد رسید، به شدت عصبانی شد و دستور داد زبان او را نیز قطع کنند. رشید هجری اندکی پیش از واقعه عاشورا، با بدنی تکه‌تکه شده در راه عشق به اهل بیت به شهادت رسید و الگویی برای استقامت کوفیان راستین شد.