رفاعة بن شداد

رِفاعَة بن شَدّاد بَجَلی، از اصحاب امیرالمومنین علی (ع) و از بزرگان شجاع و سرشناس شیعه در کوفه بود. او که از یاری امام در روز عاشورا بازمانده بود، یکی از پنج رهبر اصلی گروه توابین شد. رفاعه در کنار سلیمان بن صرد و مسیب بن نجبه، تمام تلاش خود را برای جبران کوتاهی کوفیان در یاری سیدالشهدا به کار بست. در جنگ عین‌الورده در برابر لشکر عظیم شام، او یکی از فرماندهان ارشد بود. هنگامی که سلیمان و مسیب به شهادت رسیدند، پرچم فرماندهی به دست عبدالله بن وال افتاد و پس از او، رفاعه پرچم را به دست گرفت و با شجاعتی حیدری به قلب دشمن حمله کرد. پس از پایان جنگ عین‌الورده و بازگشت بازماندگان، رفاعه بعدها به قیام مختار ثقفی پیوست و سرانجام در یکی از نبردهای خونین کوفه به آرزوی دیرینه‌اش، یعنی شهادت در راه خون‌خواهی حسین (ع)، نائل آمد.