مجمع بن عبدالله

مُجَمِّع بن عبدالله عائِذی، از شیعیان مخلص و دلاوران شناخته شده کوفه بود. او که ارادت عمیقی به اهل بیت پیامبر (ص) داشت، منتظر فرصتی برای یاری امام حسین (ع) بود. هنگامی که عرصه بر شیعیان در کوفه تنگ شد، مجمع به همراه فرزندش «عائذ» و چند تن دیگر از جمله عمرو بن خالد صیداوی، تصمیم گرفتند مخفیانه از کوفه خارج شوند. آن‌ها با راهنمایی طرماح بن عدی که به بیابان‌ها آشنا بود، در منطقه «عذیب هجانات» به کاروان امام رسیدند. در آنجا، حر بن یزید ریاحی قصد داشت مانع پیوستن آن‌ها شود یا آن‌ها را دستگیر کند، اما امام حسین (ع) با صلابت تمام فرمودند: «اینان یاران من هستند و من از آن‌ها دفاع می‌کنم». در روز عاشورا، مجمع بن عبدالله به همراه یاران هم‌سفرش به صورت دسته‌جمعی به قلب سپاه دشمن حمله کردند. آن‌ها در محاصره کوفیان قرار گرفتند و مردانه جنگیدند. پس از آنکه حضرت عباس (ع) آن‌ها را موقتاً نجات داد، دوباره به میدان بازگشتند. سرانجام مجمع بن عبدالله پس از نبردی دلاورانه، بر اثر ضربات شمشیر به شهادت رسید تا نامش به عنوان یکی از یاران راستین سیدالشهدا جاودانه شود.