مسعود بن حجاج

مَسْعود بن حَجّاج تَیْمی، از مردان شجاع، شناخته‌شده و از شیعیان کوفه بود. او و پسرش (عبدالرحمان) در ابتدا برای حفظ جان خود و به اجبار، همراه با لشکر عمر سعد از کوفه خارج شده و به کربلا آمدند. مسعود که در دل محبت اهل بیت (ع) را داشت، به دنبال فرصتی بود تا از سپاه باطل جدا شود. در روزهای پیش از عاشورا (هفتم یا هشتم محرم)، او و پسرش به بهانه‌ای از لشکرگاه عمر سعد خارج شدند و خود را به خیمه‌های امام حسین (ع) رساندند. امام حضور آن‌ها را پذیرفت و مسعود در رکاب سیدالشهدا باقی ماند. در روز عاشورا، با شروع بارش تیرها و حمله سراسری و وحشیانه کوفیان (حمله اولی)، مسعود بن حجاج دلاورانه وارد میدان نبرد شد. او دوشادوش فرزندش و دیگر یاران امام شمشیر زد و پس از جنگی نمایان، در همان حمله نخستین به فیض عظیم شهادت نائل آمد و نامش در زمره رستگاران ثبت شد.