حسن مثنی

حسن بن حسن (ع) معروف به حَسَن مُثَنّی، فرزند امام حسن مجتبی (ع) و همسر فاطمه بنت الحسین (ع) بود. او جوانی شجاع، عالم و باایمان بود که همراه عمویش امام حسین (ع) به کربلا آمد. در روز عاشورا، حسن مثنی با شجاعتی حیدری وارد میدان نبرد شد و دوشادوش دیگر جوانان بنی‌هاشم با سپاه عمر سعد جنگید. او پس از نبردی طولانی و دلاورانه، بر اثر اصابت نیزه‌ها و شمشیرهای متعدد به شدت مجروح شد و در میان کشته‌شدگان بر زمین افتاد. پس از پایان جنگ، هنگامی که کوفیان برای بریدن سر شهدا آمدند، متوجه شدند که حسن مثنی هنوز زنده است اما رمقی در بدن ندارد. در این هنگام، «اسماء بن خارجه فزاری» که دایی مادری حسن مثنی بود، از عمر سعد تقاضا کرد که خواهرزاده‌اش را به او ببخشد. با وساطت او، حسن مثنی نجات یافت و به کوفه منتقل شد تا جراحاتش درمان شود. او پس از بهبودی به مدینه بازگشت. زنده ماندن او حکمت الهی بود تا نسل امام حسن مجتبی (ع) از طریق او و برادرش (زید) ادامه یابد.