حارث بن امرئ القیس

حارِث بن امْرِئ الْقَیْس کِنْدی، یکی از جنگاوران و مردان شجاع قبیله کنده بود. در حالی که بسیاری از بزرگان کوفه و از جمله برخی از سران قبیله کنده به دنیاپرستی روی آورده بودند، حارث با قلبی بیدار به یاری جبهه حق شتافت. او خود را پیش از روز عاشورا به اردوگاه امام حسین (ع) رساند و در حلقه یاران وفادار ایشان قرار گرفت. حارث می‌دانست که در برابر لشکر ۳۰ هزار نفری کوفه، سرنوشتی جز شهادت ندارد، اما آن را با آغوش باز پذیرفت. با فرا رسیدن صبح عاشورا و یورش دسته‌جمعی سپاه کفر به خیمه‌گاه امام، حارث بن امرئ القیس نیز همچون شیری خشمگین به میدان رفت. او دلاورانه با شمشیر و نیزه خود، حملات پی‌درپی کوفیان را دفع کرد تا آنکه بر اثر کثرت جراحات، در همان حمله نخستین به درجه رفیع شهادت رسید.