بکر بن حی

بَکْر بن حَیّ تَیمی، از اهالی کوفه بود که در ابتدا تحت تاثیر تبلیغات مسموم و فشارهای عبیدالله بن زیاد، به همراه لشکر عمر سعد برای جنگ با امام حسین (ع) راهی کربلا شد. در روزهای پیش از عاشورا، بکر شاهد گفت‌وگوهای امام با سپاه کوفه بود. منطق محکم امام، مظلومیت اهل بیت و قساوت قلب فرماندهان کوفه، وجدان خفته او را بیدار کرد. او در شب عاشورا تصمیمی شجاعانه گرفت. بکر بن حی مخفیانه از لشکر ظلم خارج شد و به اردوگاه نور پیوست. او با چشمانی گریان در برابر امام حسین (ع) قرار گرفت و از گذشته خود توبه کرد. امام با مهربانی توبه او را پذیرفت و او را در جمع یاران خود جای داد. در صبح عاشورا، بکر که حالا به سربازی فداکار برای سیدالشهدا (ع) تبدیل شده بود، در حمله سراسری سپاه عمر سعد (حمله اولی) مردانه ایستادگی کرد. او شمشیر می‌زد تا اشتباه گذشته خود را با خون خویش جبران کند. سرانجام پس از نبردی دلاورانه، این تواب کربلا بر اثر اصابت تیرها و ضربات شمشیر کوفیان به شهادت رسید و عاقبت به خیر شد.